۱۳۸۹ مرداد ۵, سه‌شنبه

مطلع گفتار

باسمه تعالی
امروز روز مبارکی است، نیمه شعبان است. روز تولد منجی عالم و کسی که قرار است ریشه ظلم را از جا بکند و اکنون نیز با اینکه در غیبت است و چشم ها از دیدار او محرومند، معین و راهنمای باطنی انسانها است. نگوییم مسلمانان که او قرار است، منجی کل عالم باشد از سوی خدا وظیفه دارد همه انسانها را به راه حق هدایت کند. اما دیشب و امروز در سالگرد ولادت او چه رخ داد؟ شیعیان و خصوصاً ایرانیان چند سالی است که به اهل بیت به دیده کلیدهای استجابت دعا نگاه می کنند و این وجه چنان غالب شده است که دیگر به اینکه آن حضرات نقش دیگری هم در عالم دارند  کمتر توجه می شود.آیا حتی زمانی که آنها زنده و حاضر در میان مردم بودند، هیچ حاجت مندی نبود و آیا همه وظایف امامان منحصر در برآوردن حاجات مردم می شد. آیا مردم  بیش از هر چیز به علم امام و نیز ارتباط ویژه امام با خدا محتاج نبودند؟ 
متأسفانه سالگردها و مناسبتهای مربوط به ولادت ها و شهادت ها منحصر شده است در آداب و رسوم ظاهری و گریه کردن و کف زدن، تهیه و توزیع  انواع خوراکی ها و غذاها و بعد هم آرامش خاطری از این بابت که ما یاد آن بزرگوارن را زنده کردیم. شاید برخی از این آداب مساوی با بد نام شدن و یا اساساً فراموشی نسل جوان نسبت به ماهیت اصلی پیام ائمه باشد. آیا به این موضوع کسی فکر می کند؟؟؟؟؟ 

۱ نظر:

  1. خب تکرار این مراسم ممکنه افرادی رو تحریک کنه که واقعا اصل ماجرا چیه ! اما این واقعا کمتر پیش میاد . هر چند بنظر میاد این نسل فعلی زیاد به دین نگاه انتقادی داره و پرسشگر به همه چیز نگاه می کنه ! فقط می تونیم امیدوار باشیم که این نگاه هست و باعث میشه بعضی ها برن دنبالش :(

    پاسخ دادنحذف